به گزارش تابناک؛ سالها پیش اگر از رانندهای میپرسیدی «ماشین دندهای بهتر است یا اتومات؟» جواب معمولا با تعصب همراه بود. عدهای میگفتند هیچ چیز جای تعویض دنده با دست را نمیگیرد و راننده باید خودش فرمان ماشین را در اختیار داشته باشد. عدهای هم اعتقاد داشتند که دوران کلاچ گرفتن و تعویض دنده گذشته و خودرو باید خودش این کار را انجام دهد. اما امروز دیگر این بحث تا حد زیادی تمام شده است. تقریبا تمام خودروسازان بزرگ دنیا بخش عمده محصولات خود را با گیربکس اتوماتیک تولید میکنند و حتی بسیاری از سوپراسپرتهای چند میلیون دلاری هم دیگر خبری از پدال کلاچ ندارند. دلیلش هم ساده است؛ گیربکسهای اتوماتیک امروزی نه تنها راحتتر هستند، بلکه در بسیاری از موارد سریعتر، کممصرفتر و حتی از نظر عملکرد بهتر از گیربکسهای دستی عمل میکنند.
اما درست از همین نقطه، یک تصور اشتباه هم شکل گرفته است. خیلیها فکر میکنند، چون گیربکس اتوماتیک خودش همه کارها را انجام میدهد، پس نیازی هم به مراقبت ندارد. همین اشتباه ساده هر سال میلیونها تومان خرج روی دست صاحبان خودرو میگذارد. واقعیت این است که گیربکس اتوماتیک شاید از بیرون فقط یک اهرم کوچک کنار راننده باشد، اما داخل آن صدها قطعه مکانیکی، هیدرولیکی و الکترونیکی با دقتی در حد ساعتسازی سوئیسی مشغول کار هستند. کوچکترین بیتوجهی به سرویس، روغن یا نحوه رانندگی میتواند این مجموعه پیچیده را به یکی از گرانترین تعمیرات خودرو تبدیل کند.
اول باید یک سوءتفاهم قدیمی را کنار بگذاریم. بسیاری تصور میکنند همانطور که موتور فقط با روغن کار میکند، گیربکس هم فقط چند چرخدنده ساده دارد. اما در گیربکس اتوماتیک، روغن فقط نقش روانکننده ندارد؛ در بسیاری از مدلها، همین روغن وظیفه انتقال نیرو، ایجاد فشار هیدرولیکی، خنککاری، کنترل عملکرد کلاچها و حتی فرمان دادن به تعویض دندهها را بر عهده دارد. یعنی اگر روغن کیفیت خود را از دست بدهد، عملا مغز و قلب گیربکس همزمان دچار مشکل میشوند.
اینجاست که تفاوت اصلی گیربکس دستی و اتوماتیک خودش را نشان میدهد. در گیربکس دستی، مهمترین قطعه مصرفی مجموعه کلاچ است؛ همان دیسک و صفحه و بلبرینگ کلاچ که با گذشت زمان، بر اثر اصطکاک فرسوده میشوند و باید تعویض شوند. راننده معمولا از روی سفت شدن پدال، لغزش کلاچ یا سخت جا رفتن دندهها متوجه پایان عمر آن میشود. هزینه تعویض دیسک و صفحه هم هرچند ارزان نیست، اما معمولا در مقایسه با تعمیرات اساسی گیربکس اتوماتیک قابل تحمل است.
اما در گیربکس اتوماتیک خبری از دیسک و صفحه کلاچ به شکل سنتی نیست. البته این به معنای نبود قطعات اصطکاکی نیست. برعکس، داخل بیشتر گیربکسهای اتوماتیک مجموعهای از صفحات اصطکاکی یا همان «صفحات کلاچ» و صفحات فولادی وجود دارد که دائما هنگام تعویض دنده با یکدیگر درگیر میشوند. این صفحات مصرفی هستند و درست مانند دیسک و صفحه یک گیربکس دستی، عمر مشخصی دارند. فقط تفاوت اینجاست که راننده آنها را نمیبیند و تا زمانی که فرسوده نشوند، اصلا متوجه حضورشان هم نمیشود.
در کنار این صفحات، قطعات دیگری هم وجود دارند که ممکن است به مرور زمان نیاز به تعویض پیدا کنند؛ نوارهای ترمز داخلی، اورینگها، کاسهنمدها، بوشها، یاتاقانها، فیلتر روغن گیربکس، سلونوئیدها یا همان شیرهای برقی کنترل تعویض دنده و در بعضی موارد حتی مبدل گشتاور یا تورک کانورتر. این قطعه که جای کلاچ را در بسیاری از گیربکسهای اتوماتیک گرفته، وظیفه انتقال نرم نیرو از موتور به گیربکس را بر عهده دارد و اگر دچار آسیب شود، لرزش، تقه یا کاهش شتاب خودرو کاملا محسوس خواهد بود.
البته همه گیربکسهای اتوماتیک شبیه هم نیستند. یکی از رایجترین انواع، گیربکسهای اتوماتیک هیدرولیکی یا AT هستند که سالهاست در خودروهای ژاپنی، آمریکایی و بسیاری از محصولات اروپایی استفاده میشوند. این گیربکسها به لطف تورک کانورتر، تعویض دنده بسیار نرمی دارند و اگر روغن آنها به موقع تعویض شود، گاهی تا بیش از ۳۰۰ هزار کیلومتر هم بدون تعمیر اساسی کار میکنند. البته همین گیربکسها اگر با روغن نامناسب یا روغن سوخته کار کنند، ممکن است در عرض چند هزار کیلومتر آسیب جدی ببینند.
نوع دیگر، گیربکسهای دوکلاچه یا DCT هستند که این روزها در بسیاری از خودروهای اسپرت و حتی محصولات اقتصادی دیده میشوند. در این گیربکسها دو مجموعه کلاچ وجود دارد؛ یکی برای دندههای زوج و دیگری برای دندههای فرد. نتیجه این طراحی، تعویض دندههایی فوقالعاده سریع است؛ آنقدر سریع که حتی حرفهایترین رانندگان هم با گیربکس دستی نمیتوانند به آن برسند. اما همین فناوری حساسیت بیشتری هم دارد. حرکت طولانی در ترافیک سنگین، نیمکلاچهای مداوم یا نگه داشتن خودرو با پدال گاز در سربالایی میتواند عمر کلاچهای این گیربکس را به شدت کاهش دهد.
گیربکسهای CVT هم داستان متفاوتی دارند. این گیربکسها اصلا دنده به معنای سنتی ندارند و با استفاده از پولی و تسمه یا زنجیر، نسبت انتقال نیرو را به صورت پیوسته تغییر میدهند. نتیجه، شتابگیری بسیار نرم و مصرف سوخت پایینتر است. البته خیلی از رانندگان هنوز با حس رانندگی CVT کنار نیامدهاند، چون هنگام شتابگیری، دور موتور بالا میرود، اما خبری از تعویض دندههای کلاسیک نیست. بعضیها میگویند انگار موتور روی یک نت ثابت گیر کرده است.
در سالهای اخیر هم گیربکسهای AMT یا دستی خودکار شده در بعضی خودروهای اقتصادی رایج شدهاند. این گیربکسها در واقع همان گیربکس دستی هستند که تعویض کلاچ و دنده توسط موتورهای برقی انجام میشود. هزینه تولید پایینتری دارند، اما معمولا نرمی و سرعت گیربکسهای اتوماتیک واقعی را ارائه نمیکنند.
اما هر نوع گیربکسی که روی خودرو نصب شده باشد، چند قانون طلایی وجود دارد که رعایت نکردنشان میتواند هزینههای سنگینی ایجاد کند. مهمترین قانون، تعویض به موقع روغن گیربکس است. برخلاف تبلیغات بعضی شرکتها که از عبارت «روغن مادامالعمر» استفاده میکنند، واقعیت این است که هیچ روغنی عمر ابدی ندارد. حرارت، فشار، آلودگی و ذرات ناشی از سایش قطعات، به مرور کیفیت روغن را کاهش میدهند. بسیاری از متخصصان توصیه میکنند بسته به نوع خودرو، روغن گیربکس هر ۴۰ تا ۶۰ هزار کیلومتر یا طبق دستورالعمل سازنده تعویض شود. بیتوجهی به همین موضوع ساده، یکی از اصلیترین دلایل خرابی گیربکسهای اتوماتیک است.
اشتباه رایج دیگر، تعویض وضعیت دستهدنده قبل از توقف کامل خودرو است. هنوز هم بعضی رانندگان هنگام حرکت رو به جلو، مستقیم دستهدنده را روی R قرار میدهند یا قبل از توقف کامل، از D به P میروند. این کار فشار بسیار شدیدی به مجموعه داخلی گیربکس وارد میکند و در طول زمان میتواند باعث شکستگی یا سایش قطعات شود. گیربکس اتوماتیک شاید هوشمند باشد، اما جادوگر نیست.
یکی دیگر از اشتباهات رایج، نگه داشتن خودرو در سربالایی با پدال گاز است. مخصوصا در گیربکسهای دوکلاچه، این کار باعث ایجاد اصطکاک دائمی روی صفحات کلاچ میشود و عمر آنها را به شدت کاهش میدهد. بهترین روش، استفاده از ترمز یا سیستم Auto Hold است؛ قابلیتی که امروزه در بسیاری از خودروهای جدید وجود دارد.
گرم کردن خودرو هم موضوعی است که همیشه درباره آن بحث وجود دارد. برخلاف موتور، گیربکس اتوماتیک نیازی به چند دقیقه درجا کار کردن ندارد، اما بهتر است در دقایق ابتدایی رانندگی با شتابهای شدید حرکت نکنید تا روغن گیربکس به دمای کاری مناسب برسد و بتواند تمام مسیرهای هیدرولیکی را به درستی تغذیه کند.
نشانههای خرابی گیربکس را هم نباید نادیده گرفت. تقه هنگام تعویض دنده، تأخیر در حرکت بعد از قرار دادن دستهدنده روی D یا R، بوی سوختگی روغن، لرزش غیرعادی، زوزه، افزایش دور موتور بدون افزایش متناسب سرعت یا روشن شدن چراغ هشدار گیربکس، همگی زنگ خطر هستند. بسیاری از رانندگان این علائم را هفتهها و حتی ماهها نادیده میگیرند و وقتی بالاخره به تعمیرگاه مراجعه میکنند، دیگر کار از تعویض یک سلونوئید یا سرویس روغن گذشته و باید کل گیربکس باز شود.
باید یک واقعیت را پذیرفت؛ گیربکس اتوماتیک دشمن جیب شما نیست، اگر شما هم دشمن آن نباشید. بیشتر خرابیهای سنگین این مجموعه، نتیجه بیتوجهی به سرویسهای دورهای، استفاده از روغن نامناسب یا عادتهای اشتباه رانندگی است. همانطور که در گیربکس دستی میدانیم دیسک و صفحه روزی تمام میشود و باید تعویض شود، در گیربکس اتوماتیک هم صفحات اصطکاکی، فیلتر، روغن، سلونوئیدها، اورینگها و حتی تورک کانورتر قطعاتی هستند که عمر مشخصی دارند و در صورت فرسودگی باید جای خود را به قطعات نو بدهند.
شاید گیربکس اتوماتیک رانندگی را آسانتر کرده باشد، اما در عوض مسئولیت نگهداری از آن را هم بیشتر کرده است. این جعبه فلزی پیچیده، هر روز صدها بار دنده عوض میکند، هزاران بار فشار هیدرولیکی تولید میکند و میلیونها بار قطعات داخلیاش روی هم میلغزند، بیآنکه راننده حتی متوجه شود. احترام گذاشتن به چنین مجموعهای فقط با یک کار ساده ممکن است؛ سرویس به موقع و رانندگی درست. اگر این دو اصل را رعایت کنید، گیربکس اتوماتیک سالها بیصدا برایتان کار میکند. اما اگر تصور کنید «فعلا که سالم است، بعدا درستش میکنم»، خیلی زود ممکن است با فاکتوری روبهرو شوید که از دیدنش حتی صدای موتور هم یادتان برود.
